گفتند : از این دیار

هر ابر که بگذرد می بارد !

 گفتم : نه

چونکه به ما می نگرد

...می گرید

در اندرون من خسته دل، ندانم آن کیست ؟
که من خموشم، ولی او
در آه و فغان است !

سال‌ها رفتم و آمدم

تا تمامِ خانه‌های

کلنگیِ کوچه‌تان را هم

کوبیدند و ساختند...

کاش می‌دانستم

این روزها را چه کنم

با ویرانه‌‌های «من»ی که

تو کوبیدی و دیگر...

.
.
.

نساختی!!

روزهایم

خمیازه می کشند

تا شب

که بمیرند .

می‌دانم

چشمان تو

برق نگاه‌هایی را

در دوردست

جواب می‌دهند

که قلب تو را از من ربوده‌است

باشد.

آزادی !

فقط بگذار تا چشمانم به خواب روند،

بعد

برو!

به گناهی که نکردم محکومم

نه سموری را آزردم

 نه گلی را چیدم

لیک محکومم

که در این دایره انس نمانم دیگر.

 هر چه به شیشه اتاقم "ها" می کنم

زمستان نمی شود

داغند این روز ها

و سر انگشتان سوخته من

بیتاب نقاشی کردن تو

روی شیشه های سرما زده اند 

کجای این آفتاب داغ بخار شدی؟

امشب از اين شب تاريک مجالي خواهم

تا بخوانم تنها ، و بگريم خاموش

تا برآرم فرياد و بگويم افسوس

گرچه من غمگينم

گرچه دور از تو شدم در قفسي زنداني

قفسي تيره و تار

که ندارد حتي ، روزني راه فرار

و نبارد بر آن قطرهء باراني

يا نگهباني نيست که فريبم او را

و به مرگ خود از اين درد رهايي يابم 

و بخندم او را

گرچه يک عمر گذشت

گرچه بودم همه در حسرت يک لحظه ناب

تا ببينم شايد نقشي از روي تو در قله خواب

ولي افسوس نديدي من را

و تو را مي بينم ، که شکستي من را

گرچه قلبم سوزد

بي صدا در نفس آتش تب

زير لب مي گويم:

بين چه تنها شده ام بي تو در اين خلوت شب

بين که جز آه نباشد درمان !

و به جز اشک نبارد باران !

گرچه رفتي و مرا

دست و پا بسته رهايم کردي

بي صدا رفتي و از دور نگاهم کردي

ليکن اي يار چه پنهان از تو

که تو تنهايي من را ديدي

اشک من ديدي و مستانه به آن خنديدي

تو نديدي اما ، که خدايي دارم

ورچه از غصّه زبانم بند است

در دلم شور و نوايي دارم

نشنيدي هرگز ، که صدايت کردم

نشنيدي حتي « حرف آخر» را هم

امشب از اين شب تاريک مجالي خواهم

حرف آخر را من

بنويسم بر ابر .. بسپارم بر باد

و به پرواز آيم

تا که شايد روزي ، تو ببيني آن را

که نوشته ست بر آن بس روشن

آرزويم اين است که نبيني هرگز

روزگاري چون من

پس تو را بخشيدم ، پس تو را بخشيدم

کوله باري بر دوش ،

رهگذر خسته و خاموش به خلوت مي رفت

زير لب زمزمه مي کرد که اي دور از من

تو نيابي دگرم هيچ خبر

و نبيني دگرم هيچ اثر ... !

به پایان آمد این دفتر.

از تو اثری نيست

اين نامه را برای خودم می نویسم

دکتر شریعتی                                             

وقتی تو رفتی

انگار تمام  دنیا رفت

تا به حال کوچی به این عظمت ندیده بودم .

آدم ها چقدر عجیبند!

...چقدر غریبند!

در چشم هاشان جز نم غربت هیچ نمی بینی،

و دست هاشان تنها پیام آور دردهایی ست که هرگز نداشته ای!

تنها می آیند تا فوج فوج موج بیاندازند به آرامش مقدست...

انگار می آیند...

...این روزها انقدر پرم از نبودن و انقدر خالی از بودن،

هذیان می گویم، می دانم...

کاش آسمان همیشه می تابید و هیچ خورشیدی غروب را تجربه نمی کرد!

برای رفتن همیشه آماده باش و از ماندن همیشه سرشار. راستی، بر آفتاب نوشته است که مرداب محکوم به مرگ است و رود تنها حقیقت زنده؟!

نه، تازه می فهمم که بسیارند رودهایی که رکودشان در حرکت معنا می شود و مرداب هایی که سکونشان عین حرکت است، عین پویایی ست و عین سلوک...

 کاش مرداب باشم، خسته ام از این خیل رودهای مجازی! از آدم هایی که...! آدم هایی که درست به سبک و سیاق عهد رنسانس و به همپایگی قواعد پرسپکتیو، خود را مرکز و محور دنیا می دانند و یادشان می رود که آنسوی این همه زرق و برق، حقیقتی به انتظارشان نشسته است...